Taking too long? Close loading screen.
Home / Uncategorized / ARBEIDSRECHTBANK BRUGGE 12/2552/A

ARBEIDSRECHTBANK BRUGGE 12/2552/A

/
/
24 Views

ARBEIDSRECHTBANK BRUGGE

– ZITTING ZOALS IN KORTGEDING –

BUITENGEWONE OPENBARE TERECHTZITTING VAN 10 DECEMBER 2013

Rep. nr:

In de zaken A.R. nrs. : 12/2552/A en 12/2596/A:

1. CENTRUM VOOR GELIJKHEID VAN KANSEN EN VOOR RACISMEBESTRIJDING, openbare instelling onafhankelijk in de uitoefening van zijn opdrachten overeenkomstig de wet van 15 februari 1993 tot oprichting van een Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding, met maatschappelijke zetel gevestigd te 1000 BRUSSEL, Koningsstraat 138, met als ondernemingsnummer 0254.694.086;

– EISENDE PARTIJ in de zaak A.R. 12/2552/A -: met als raadsman mr. Véronique PERTRY, advocaat te Brussel;

2. BAUWENS Dwight, wonende te 8460 OUDENBURG, Karpelhofstraat 7/7;

– EISENDE PARTIJ in de zaak A.R. 12/2596/A -: verschijnend in persoon, met als raadsman mr. Geert LAMBERT, advocaat te Oostende;

tegen:

1.KV, wonende te 8000 BRUGGE;

– EERSTE VERWERENDE PARTIJ -: met als raadsman mr. Mario RENODEYN, advocaat te Brugge;

2. LAB9 STORES bvba, met maatschappelijke zetel gevestigd te 8500 KORTRIJK, Dumolinlaan 5, met als ondernemingsnummer 0434.088.955;

– TWEEDE VERWERENDE PARTIJ, TEVENS EISENDE PARTIJ IN GEDWONGEN TUSSENKOMST EN VRIJWARING -: met als raadsman mr. Toon VANCOILLIE, advocaat te Kortemark;

3. SUD HOLDING comm. v., met maatschappelijke zetel gevestigd te 8000 BRUGGE, Sint-Pieterskaai 30, met als ondernemingsnummer 0437.139.012;

– DERDE VERWERENDE PARTIJ -: met als raadsman mr. Mario RENODEYN, advocaat te Brugge;

en nog in zake:

GD, wonende te 8000 BRUGGE;

– VERWERENDE PARTIJ IN GEDWONGEN TUSSENKOMST EN VRIJWARING -: met als raadsman mr. Mario RENODEYN, advocaat te Brugge;

1. PROCEDURE:

De zaak, gekend onder A.R. nr. 12/2552/A, werd door het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding ingeleid d.m.v. een verzoekschrift tot instelling van een stakingsvordering, neergelegd ter griffie van de arbeidsrechtbank op 19 oktober 2012.

De heer DB leidde de zaak, gekend onder A.R. nr. 12/2596/A, in door middel van een verzoekschrift tot instelling van een stakingsvordering, neergelegd ter griffie van de arbeidsrechtbank op 25 oktober 2012.

Bij beschikking van de voorzitter van de rechtbank d.d. 2 november 2012 werden in beide zaken ex artikel 747, §1 Ger. W. conclusietermijnen, evenals een rechtsdag bepaald.

Bij exploot van dagvaarding, betekend op 15 maart 2013 door gerechtsdeurwaarder Jan Deduytsche, met standplaats te 8200 Brugge, Torhoutse Steenweg 50, werd door de bvba Lab9 Stores een vordering tot gedwongen tussenkomst en vrijwaring ingesteld tegen de heer GD.

Alle partijen zijn verschenen op de openbare terechtzitting, zoals in kortgeding, van 22 oktober 2013.

Een verzoening bleek niet mogelijk.

De voorzitter van de rechtbank hoorde de partijen in hun middelen en conclusies, en nam dienvolgens, na sluiting der debatten, de zaak in beraad.

De stukken van het geding, o.m. die gevoegd bij het dossier van de rechtspleging, werden ingezien.

De rechtspleging gebeurde overeenkomstig de artikelen 2 en volgende van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken, in het Nederlands.

2. VOORWERP VAN DE VORDERING:

2.1
In de zaak gekend onder A.R. nr. 12/2552/A strekt de stakingsvordering van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding ertoe :

– Met toepassing van artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet het bestaan vast te stellen van een directe discriminatie uitgaande van mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding) tegen de heer DB, doordat zij hebben geweigerd om hem nog als uitzendkracht toe te laten en/of hem aan te werven als verkoper omwille van een fysieke en/of genetische eigenschap en/of (vermeende) handicap;

– Voor recht te zeggen dat mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding) artikel 14 van de antidiscrimi-natiewet hebben geschonden;

– Met toepassing van artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet, de staking van de discriminatie te bevelen bij de toegang tot arbeid, minstens bij de selectie en werving voor “verkoopsfuncties”, en bijgevolg aan mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding) te verbieden de toegang tot arbeid te ontzeggen aan de heer DB en aan elke andere persoon (uitzendkracht en/of sollicitant), omwille van een fysieke en/of genetische eigenschap en/of een (vermeende) handicap, zonder dat hiervoor een rechtvaardiging overeenkomstig de wet bestaat en zonder dat wordt onderzocht of aanpassingen nodig zijn, of die redelijk zijn;

– Met toepassing van artikel 19 van de antidiscriminatiewet mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding) hoofdelijk en/of in solidum en/of de ene bij gebreke aan de andere te veroordelen om bij niet-naleving van het stakingsbevel per nieuw vastgestelde overtreding en dit per dag dat de overtreding voortduurt, een dwangsom te betalen ten bedrage van 1.000 euro en dit vanaf de betekening van het tussen te komen vonnis;

– Met toepassing van artikel 20, §3 van de antidiscriminatiewet op kosten van mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding), hoofdelijk, in solidum of de ene bij gebreke aan de andere, te bevelen, onder verbeurte van een dwangsom van 500 euro per dag vertraging :

• dat het tussen te komen vonnis of het beschikkend gedeelte ervan gedurende één dag wordt gepubliceerd in drie Nederlandstalige kranten met een landelijk bereik, m.n. De Standaard, De Morgen en Het Laatste Nieuws, en in een streekkrant (omgeving Brugge);

• dat het tussen te komen vonnis of het beschikkend gedeelte ervan binnen de maand na de betekening ervan voor een periode van zes maanden zou worden aangeplakt in de lokalen van elk van de voormalige GCA- winkels (nu onder Lab9 Stores);

– Het Centrum toe te laten om door alle middelen van recht, getuigen inbegre-pen, het bewijs te leveren van het bestaan, de inhoud en de omstandigheden van het gesprek dat op 6 september 2010 plaatsvond tussen de ouders van de heer Bauwens en mevrouw KV in de lokalen van GCA, alsook van elk ander aanvullend feit dat verder leidt tot een vermoeden van discriminatie door mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding);

– In ondergeschikte orde, voornoemd verzoek tot veroordeling, in al haar on-derdelen, uit te spreken ten laste van mevrouw KV en de comm. v. Sud Holding;

– Het tussen te komen vonnis, overeenkomstig artikel 20, §4, laatste lid, van de antidiscriminatiewet uitvoerbaar bij voorraad te verklaren, niettegenstaande enig rechtsmiddel en zonder borgtocht;

– Mevrouw KV, de bvba Lab9 Stores en de comm. v. Sud Holding hoofdelijk, in solidum of de ene bij gebreke aan de andere, te horen veroordelen tot de kosten van het geding, m.i.v. de rechtsplegingsvergoeding.

2.2
In de zaak, gekend onder A.R. nr. 12/2596/A, strekt de stakingsvordering van de heer DB ertoe :

– Met toepassing van artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet het bestaan vast te stellen van een directe discriminatie uitgaande van mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores tegen de heer DB, doordat zij hebben geweigerd om hem nog als uitzendkracht toe te laten en/of hem aan te werven als verkoper omwille van een fysieke en/of genetische eigenschap en/of (vermeende) handicap;

– Voor recht te zeggen dat mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores artikel 14 van de antidiscriminatiewet hebben geschonden;

– Overeenkomstig artikel 18, §2, 2° van de antidiscriminatiewet mevrouw Van Hamme Katrien en de bvba Lab9 Stores solidair in solidum, de ene bij gebreke aan de andere, te veroordelen tot het betalen aan de heer DB van een forfaitaire schadevergoeding, begroot op 6 maanden bruto verloning van de tewerkstelling waarvoor hij werd aangezocht;

– Mevrouw Van Hamme Katrien en de bvba Lab9 Stores solidair in solidum, de ene bij gebreke aan de andere, te veroordelen tot het betalen aan de heer DB van een schadevergoeding provisioneel begroot op 1,00 euro omwille van de verbreking van de contractbelofte;

– Met toepassing van artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet, de staking van de discriminatie te bevelen en bijgevolg aan mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores te verbieden de toegang tot arbeid te ontzeggen aan de heer DB omwille van een fysieke en/of genetische eigenschap en/of een (vermeende) handicap, zonder dat hiervoor een rechtvaardiging overeenkomstig de wet bestaat en zonder dat wordt onderzocht of aanpassingen nodig zijn, of die redelijk zijn;

– Met toepassing van artikel 19 van de antidiscriminatiewet mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores hoofdelijk en/of in solidum en/of de ene bij gebreke aan de andere te veroordelen om bij niet-naleving van het sta-kingsbevel per nieuw vastgestelde overtreding en per dag dat de overtreding voortduurt een dwangsom aan concluant te betalen ten bedrage van 1.000 euro en dit vanaf de betekening van het tussen te komen vonnis;

– Met toepassing van artikel 20, §3 van de antidiscriminatiewet op kosten van mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores, hoofdelijk, in solidum of de ene bij gebreke aan de andere, te bevelen, onder verbeurte van een dwangsom van 500 euro per dag vertraging :

• dat het tussen te komen vonnis of het beschikkend gedeelte ervan gedurende één dag wordt gepubliceerd in drie Nederlandstalige kranten met een landelijk bereik, m.n. De Standaard, De Morgen en Het Laatste Nieuws, en in een streekkrant (omgeving Brugge);

• dat het tussen te komen vonnis of het beschikkend gedeelte ervan binnen de maand na de betekening ervan voor een periode van zes maanden zou worden aangeplakt in de lokalen van elk van de voormalige GCA- winkels (nu onder Lab9 Stores);

– De heer DB toe te laten om door alle middelen van recht, getui-gen inbegrepen, het bewijs te leveren van het bestaan, de inhoud en de om-standigheden van het gesprek dat op 6 september 2010 plaatsvond tussen zijn ouders en mevrouw KV in de lokalen van GCA, alsook van elk ander aanvullend feit dat verder leidt tot een vermoeden van discriminatie door mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores (subsidiair : de comm. v. Sud Holding);

– In ondergeschikte orde, voornoemd verzoek tot veroordeling, in al haar on-derdelen, uit te spreken ten laste van mevrouw KV en de comm. v. Sud Holding;

– Het tussen te komen vonnis, overeenkomstig artikel 20, §4, laatste lid, van de antidiscriminatiewet uitvoerbaar bij voorraad te verklaren, niettegenstaande enig rechtsmiddel en zonder borgtocht;

– Mevrouw KV, de bvba Lab9 Stores en de comm. v. Sud Holding hoofdelijk, in solidum of de ene bij gebreke aan de andere, te horen veroordelen tot de kosten van het geding, m.i.v. de rechtsplegingsvergoeding.

2.3
De vordering van de bvba Lab9 Stores in (gedwongen tussenkomst en) vrijwaring strekt ertoe :

– Mevrouw KV en de heer GD te veroordelen tot :

• vrijwaring voor iedere veroordeling die de bvba Lab9 Stores zou op-lopen in hoofdsom, interesten, dwangsommen en gerechtskosten;

• tot betaling op rechtstreekse eis van een schadevergoeding t.b.v. 1 euro provisioneel;

• de kosten van het geding.

2.4
Bij besluiten van 21 maart 2013 stelde mevrouw KV en de comm. v. Sud Holding een vordering in vrijwaring in tegen de bvba Lab9 Stores.

3. FEITEN :

De heer DB (° 6 juni 1986) lijdt sinds zijn geboorte aan congenitale syndactylie.

Op 30 en 31 augustus 2010 leverde hij, als uitzendkracht, arbeidsprestaties (als ver-koper) voor de bvba General Computer Assistance, met zetel te 8000 Brugge, Sint-Pieterskaai 30 (zaakvoerder : de heer GD), op grond van een arbeidsover-eenkomst voor uitzendarbeid.

Op 1 september 2010 presteerde de heer DB, als uitzendkracht, arbeid (als verkoper) voor de bvba nrguy, met zetel te 8000 Brugge, Geldmuntstraat 13 (zaakvoerder : mevrouw KV), op grond van een arbeidsovereenkomst voor uitzendarbeid.

Op 2 september 2010 tenslotte werkte hij, op grond van een arbeidsovereenkomst voor uitzendarbeid, voor de bvba Leisure and Travel CY, met zetel te 8000 Brugge, Sint-Pieterskaai 30 (zaakvoerders : de heer GD en mevrouw KV).

De beëindiging van de arbeidsrelatie op 2 september 2010 was conflictueus. Een minnelijke regeling bleek niet mogelijk.

Bij overeenkomst van 2 maart 2012 verkochten de heer GD en mevrouw KV al hun aandelen van voornoemde vennootschappen (bvba General Computer Assistance, bvba nrguy en bvba Leisure and Travel CY) aan de bvba Online Supplies, sinds 31 juli 2012 handel drijvende onder de benaming “Lab9 Stores”, met maatschappelijke zetel te 8500 Kortrijk, Dumolinlaan 5.

Na een fusie met de bvba Online Supplies, werden de bvba General Computer As-sistance, de bvba nrguy en de bvba Leisure and Travel CY op 31 juli 2012 ontbonden, waarna ze uit het handelsverkeer verdwenen.

Op 19 oktober 2012 maakte het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racis-mebestrijding de zaak, met A.R. nr. 12/2552/A, bij de voorzitter van de arbeidsrecht-bank aanhangig door middel van een stakingsvordering.

De heer DB stelde een stakingsvordering in (zaak A.R. 12/2596/A) bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie op 25 oktober 2012.

4. BEOORDELING :

4.1 Wat de vraag tot samenvoeging betreft

Alle partijen vragen de samenvoeging van beide zaken ex artikel 30 Ger. W..

Beide zaken zijn inderdaad onderling dermate nauw verbonden dat het wenselijk is ze samen te behandelen en te berechten, teneinde op deze wijze oplossingen te vermijden die onverenigbaar kunnen zijn wanneer de zaken afzonderlijk worden behandeld.

Beide zaken, gekend onder respectievelijk A.R. nr. 12/2552/A en A.R. nr. 12/2596/A worden samengevoegd.

4.2 Wat de stakingsvordering betreft

4.2.1 Wat de toelaatbaarheid van de vordering betreft

4.2.1.1
De wet ter bestrijding van bepaalde vormen van discriminatie van 10 mei 2007 (anti-discriminatiewet) voorziet bij artikel 20, §1 in een stakingsvordering. Het slachtoffer van een discriminatie, alsook het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Ra-cismebestrijding worden hierdoor in de mogelijkheid gesteld zich tot de voorzitter van de arbeidsrechtbank te wenden met het verzoek de staking van een discriminatoire praktijk (in de arbeidsbetrekkingen) te bevelen.

De voorzitter van de arbeidsrechtbank is bevoegd ex artikel 587bis, 2° Ger.W..

Op 19 oktober 2012 stelde het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racis-mebestrijding een stakingsvordering in tegen mevrouw KV en de bvba Lab9 Stores, alsook, in subsidiaire orde, tegen de comm. v. Sud Holding.

De heer DB stelde zijn stakingsvordering in tegen dezelfde partijen op 25 oktober 2012.

4.2.1.2
Hoewel elkeen vrije toegang heeft tot de rechtbank, kan niet om het even wie tegen om het even wie in rechte optreden. Slechts wie de vereiste hoedanigheid heeft, kan een vordering instellen, maar hij kan dit slechts doen tegen degene die de hoedanigheid heeft om zich ertegen te verweren. De vordering moet m.a.w. ingeleid worden tegen degene die de vereiste hoedanigheid heeft om als verweerder op te treden. Het beginsel dat de eiser de nodige hoedanigheid moet hebben, heeft als logisch gevolg dat de gedaagde de nodige hoedanigheid moet bezitten om als tegenpartij op te treden (J. Petit, Sociaal Procesrecht, ICA, Brugge, Die Keure, 2007, 82-86; M. Castermans, Gerechtelijk privaatrecht : algemene beginselen, bevoegdheid en burgerlijke rechtspleging, Gent, Academia Press, 2004, 27-30).

De stakingsvordering kan slechts toelaatbaar worden ingesteld tegen degene die de antidiscriminatiewet heeft overtreden, d.w.z. “de persoon die het discriminatieverbod heeft geschonden” (cfr. artikel 18, §1 antidiscriminatiewet). Het feit dat de overtreder van de antidiscriminatiewet handelt in uitvoering van een vennootschapsmandaat, een lastgeving of een arbeidsovereenkomst ontslaat hem niet van verantwoordelijkheid. De stakingsvordering kan ook worden ingesteld tegen de opdrachtgever (art. 4, 13° en art. 14 antidiscriminatiewet; S. Demeestere, De stakingsvordering op grond van de antidiscriminatiewet in de praktijk – Een voorlopige balans, Or. 2007/6, 134-135).

Mevrouw KV handelde op datum van de (vermeende) discriminatie als (feitelijk) zaakvoerder van de bvba General Computer Assistance, bvba nrguy en bvba Leisure and Travel CY. De (vermeende) discriminatie kan haar in die zin worden toegerekend (S. Demeestere Op. cit., Or. 2007/6, 134 –135).

Bij overeenkomst van aandelenoverdracht van 2 maart 2012 werden alle aandelen van de bvba General Computer Assistance, de bvba nrguy en de bvba Leisure and Travel CY overgedragen aan de bvba Online Supplies, met zaakvoerders SS en GC (stuk 1, bundel bvba Lab9 Stores). Voornoemde vennootschappen fusioneerden op 31 juli 2012 met de bvba Online Supplies, waarna ze werden ontbonden (zonder vereffening) en uit het rechtsverkeer verdwenen (stuk 2, bundel bvba Lab9 Stores).( )

Noch de bvba Online Supplies, sinds 31 juli 2012 handelend onder de benaming ‘Lab 9 Stores’, noch haar zaakvoerders SS en GC hebben enig uitstaans met de (vermeende) daad van discriminatie van 2 september 2010. Ze hebben noch de (vermeende) discriminatie gepleegd (in uitvoering van een vennootschapsmandaat), noch waren ze opdrachtgevers. De stakingsvordering kan bijgevolg niet toelaatbaar tegen hen worden ingesteld.

Hetzelfde geldt t.a.v. de comm. v. Sud Holding. Deze vennootschap is nooit werkgever geweest van de heer DB en uit niets blijkt daartoe ooit enige intentie te hebben bestaan. In die zin handelde mevrouw KV (op 2 september 2010) niet als vertegenwoordiger van de comm. v. Sud Holding. Elk bewijs terzake ontbreekt. De vennootschap Sud Holding heeft noch de (vermeende) discriminatie gepleegd, noch was zij opdrachtgever. De stakingsvordering kan evenmin toelaatbaar tegen haar worden ingesteld.

De (stakings)vorderingen ex artikel 20, §1 antidiscriminatiewet tegen de bvba ‘Lab 9 Stores’ en de comm. v. Sud Holding zijn ontoelaatbaar (onontvankelijk).

4.2.1.3
Artikel 17 Ger.W. vereist dat de partij die een stakingsvordering instelt, doet blijken van een (hoedanigheid en) belang om in rechte op te treden.

De toelatingsvereiste ‘belang’ moet ruim worden geïnterpreteerd in het kader van de stakingsvordering ex artikel 20, §1 antidiscriminatiewet.

Wanneer een daad, die een inbreuk vormt op de bepalingen van de antidiscrimina-tiewet, volledig voltrokken is, behoudt de vordering tot staken haar belang, zolang het niet uitgesloten is dat het discriminerend gedrag in de toekomst herhaald wordt. Het is dus ook de kans op herhaling die onderzocht moet worden. Wanneer herhaling van het verweten discriminerend gedrag realistisch gezien uitgesloten is, is de stakingsvordering onontvankelijk wegens een gebrek aan belang (Arbh. Antwerpen, 18 januari 2008, Soc. Kron., 93; I. Verhelst, S. Raets, Discriminatie op de arbeidsplaats : gewikt en gewogen, Or., 2011/4, 101; S. Demeestere, De stakingsvordering op grond van de antidiscriminatiewet in de praktijk – Een voorlopige balans, Or. 2007/6, 130).

Het bestaan van de toelaatbaarheidvereiste belang moet worden beoordeeld op het ogenblik van het instellen van de vordering (Cass., 4 december 1989, Arr. Cass., 1989-90, 467).

4.2.1.4
De voorzitter van de rechtbank stelt vast dat de (vermeende) daad van discriminatie dateert van 2 september 2010. Op die dag zou de heer DB van mevrouw KV – handelend als (feitelijk) zaakvoerder van de bvba General Computer Assistance, de bvba nrguy en de bvba Leisure and Travel CY – vernomen hebben niet meer te moeten komen werken (volgens eisende partijen om reden “dat zijn handen niet presentabel waren”). Het betreft hier een volledig voltrokken daad, die definitief beëindigd is (de voorzitter van de rechtbank kan immers geen verplichting tot aanwerving opleggen). De heer DB heeft naderhand niet meer gesolliciteerd.

Er is evenmin gevaar voor herhaling ! Mevrouw KV verkocht, bij overeenkomst van aandelenoverdracht van 2 maart 2012, al haar aandelen van voornoemde vennootschappen, die op 31 juli 2012 ontbonden werden (zonder vereffening) en definitief uit het rechtsverkeer verdwenen (stuk 2, bundel bvba Lab9 Stores). Mevrouw KV heeft geen uitstaans met de bvba Lab9 Stores. Uit niets blijkt dat zij er op datum van het instellen van de (eerste) stakingsvordering d.d. 19 oktober 2012 (nog) werkte (of een mandaat uitoefende). De overeenkomst van aandelenoverdracht van 2 maart 2012 voorzag bovendien in een “niet-concurrentiebeding”, waarbij mevrouw KV zich ertoe verbond gedurende een periode van twee jaar geen activiteiten uit te oefenen m.b.t. de verkoop van computermateriaal en accessoires en dienstverlening (stuk 1, bundel Lab 9 Stores). De voorzitter van de rechtbank is in het ongewisse omtrent de huidige activiteiten van mevrouw KV, maar uit niets blijkt dat zij haar verbintenis tot op heden niet is nagekomen. De vrees dat de (vermeende) onwettige praktijk, op datum van het instellen van de (eerste) stakingsvordering d.d. 19 oktober 2012, nog steeds tot de mogelijkheden behoort (t.a.v. de verwerende partijen), is (objectief gezien) uitgesloten, minstens bestaat daartoe geen redelijke grond.

Uit al het voorgaande volgt dat de vrees voor herhaling van het (vermeend) discrimi-nerend gedrag uitgesloten is, zodat de stakingsvordering, zowel uitgaande van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding, als uitgaande van de heer DB, ontoelaatbaar voorkomt wegens gebrek aan (actueel) belang.

De (stakings)vordering ex artikel 20, §1 antidiscriminatiewet tegen mevrouw KV is ontoelaatbaar (onontvankelijk).

4.3 Wat de vordering tot forfaitaire schadevergoeding betreft

4.3.1 Wat de toelaatbaarheid van de vordering tot schadevergoeding betreft

4.3.1.1
Conform artikel 20, §2 van de antidiscriminatiewet kan de voorzitter van de arbeids-rechtbank, op vraag van het slachtoffer, de in artikel 18, §2 bedoelde forfaitaire schadevergoeding aan het slachtoffer toekennen.

In het kader van zijn stakingsvordering, ingeleid bij verzoekschrift op 25 oktober 2012, vordert de heer DB een forfaitaire schadevergoeding, begroot op 6 maanden bruto loon. Tevens vordert hij een schadevergoeding t.w.v. 1 euro provisioneel wegens verbreking van een contractbelofte.

4.3.1.2
Uit niets blijkt dat de stakingsrechter, in geval de stakingsvordering ex artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet ontoelaatbaar is (zoals in casu), niet langer uitspraak zou kunnen doen over de vordering tot forfaitaire schadevergoeding ex artikel 20, §2 van de antidiscriminatiewet. Deze bevoegdheid wordt de voorzitter, eenmaal de zaak bij hem aanhangig is (cfr. art. 20, §4), onvoorwaardelijk toegekend op grond van artikel 20, §2 van de antidiscriminatiewet. De rechtsmacht van de voorzitter van de rechtbank (om uitspraak te doen over de vordering tot forfaitaire schadevergoeding) is niet uitgeput in geval de stakingsvordering ex artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet ontoelaatbaar (onontvankelijk) is. Het volstaat op grond van artikel 20, §4 dat de vordering tot forfaitaire schadevergoeding “steunt” op een stakingsvordering ex artikel 20, §1 omdat de voorzitter van de arbeidsrechtbank ex artikel 587bis, 2° Ger.W. bevoegd zou zijn uitspraak te doen over een autonome vordering tot vergoeding van de schade (ingeval van een daad van discriminatie).

4.3.1.3
De vordering tot forfaitaire schadevergoeding kan ex artikel 18, §1 van de antidis-criminatiewet slechts worden ingesteld tegen degene die de antidiscriminatiewet heeft overtreden, d.w.z. “de persoon die het discriminatieverbod heeft geschonden”. Het feit
dat de overtreder van de antidiscriminatiewet handelt in uitvoering van een vennootschapsmandaat, een lastgeving of een arbeidsovereenkomst ontslaat hem niet van verantwoordelijkheid. De vordering tot forfaitaire schadevergoeding kan ook worden ingesteld tegen de opdrachtgever (artikel 4, 13° en art. 14 antidiscriminatiewet).

Om dezelfde redenen als uiteengezet onder 4.2.2 is de vordering tot forfaitaire scha-devergoeding ontoelaatbaar (niet ontvankelijk) tegen de bvba Online Supplies (sinds 31 juli 2012 handel drijvend onder de benaming ‘Lab 9 Stores’) en de comm. v. Sud Holding.

Mevrouw KV handelde op datum van de (vermeende) discriminatie als (feitelijk) zaakvoerder van de bvba General Computer Assistance, bvba nrguy en bvba Leisure and Travel CY (allen ontbonden sinds 31 juli 2012). Tegen haar komt de vordering tot forfaitaire schadevergoeding wel toelaatbaar (ontvankelijk) voor.

4.3.1.4
De heer DB doet blijken van het vereiste (actueel) belang, nu hij voor-houdt schade te lijden door de (vermeende) discriminatie.

4.3.2 Wat de gegrondheid van de vordering tot schadevergoeding betreft

De toelaatbaarheid van de vordering ex artikel 20, §2 antidiscriminatiewet noopt de voorzitter ertoe, alvorens de gegrondheid van de vordering tot forfaitaire schadever-goeding te beoordelen, een onderzoek te voeren naar het (al dan niet) bestaan van een daad van discriminatie.

4.3.2.1. Wat de (vermeende) daad van discriminatie betreft

4.3.2.1.1
De heer DB stelt op directe wijze gediscrimineerd te zijn voor een dienstbetrekking om reden van zijn (aangeboren) congenitale syndactylie (als fysieke of genetische eigenschap en/of handicap).

4.3.2.1.2
De antidiscriminatiewet beoogt een algemeen kader te scheppen voor de bestrijding van discriminatie op grond van (o.a.) “een handicap, een fysieke of genetische ei-genschap” (art. 3 wet 10 mei 2007) die door de wet als beschermde criteria worden aangeduid (art. 4, 4° wet 10 mei 2007).

Elk direct onderscheid ( ) op grond van één van de beschermde criteria vormt een directe discriminatie, tenzij dit direct onderscheid objectief wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn. Een direct onderscheid in het kader van de arbeidsbetrekkingen op grond van een handicap, kan uitsluitend gerechtvaardigd worden op grond van wezenlijke en bepalende beroepsvereisten (art. 8 wet 10 mei 2007).

Elke vorm van directe discriminatie ( ) is verboden (art. 14 wet 10 mei 2007).
Wanneer een persoon die zich slachtoffer acht van een discriminatie (of het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding) feiten aanvoert die het bestaan van een discriminatie op grond van één van de beschermde criteria kunnen doen vermoeden, dient de verweerder te bewijzen dat er geen discriminatie is ge-weest (art. 28, §1 wet 10 mei 2007).

4.3.2.1.3
Op grond van de verklaring van de heer EJ neemt de voorzitter van de rechtbank aan dat mevrouw KV op 1 september 2010 een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur heeft aangeboden aan de heer DB, op dat ogenblik nog werkzaam als uitzendkracht (stuk 12, bundel CGKR) ( ).

4.3.2.1.4
De digitale geluidsopname (stuk 19, bundel CGKR) is in casu geoorloofd en kan (in huidige procedure) rechtsgeldig worden aangewend.

Niettegenstaande de verdragrechtelijke bescherming van privé-communicatie (art. 8 EVRM), is het louter opnemen van een gesprek waaraan men zelf deelneemt, niet ongeoorloofd, ook al geschiedt dit zonder medeweten van de andere deelnemers.( )

Het gebruik van deze opname kan wel een inbreuk uitmaken op artikel 8 EVRM.

Of het gebruik geoorloofd is, dient door de rechter beoordeeld te worden op grond van de feitelijke gegevens van de zaak, waarbij het criterium van de redelijke priva-cyverwachting in zijn oordeel dient betrokken te worden. Dit criterium heeft o.m. be-trekking op de inhoud en de omstandigheden waaronder het gesprek plaatsvond. (Cass. 9 september 2008, AR nr. P.08.0276.N, jure.juridat.just.fgov.be).

Naar aanleiding van de (vermeende) discriminatie van hun zoon, boden de ouders van de heer DB zich op 6 september 2010 onverwachts aan bij de gewezen werkgever, met het oog op een gesprek met de verantwoordelijke, m.n. mevrouw KV. Het is dit gesprek met mevrouw KV dat, zonder haar weten, door de ouders heimelijk werd opgenomen. Deze opname, zelfs al gaf mevrouw KV daartoe geen toestemming, is geoorloofd vermits de ouders zelf bij het gesprek betrokkene waren.

Het gesprek verliep tussen vreemden. De partijen kenden elkaar niet en er bestond tussen hen geen professionele en/of persoonlijke band, noch een vertrouwensrelatie. Elke intimiteit tussen partijen ontbrak. Het gesprek verliep niet in een vertrouwelijke sfeer en het was puur zakelijk van aard en inhoud. Er werden geen private zaken besproken. Er werd uitsluitend gepraat over de reden van het niet aanwerven van de heer DB. Inzonderheid betrof het onderwerp van het onderhoud een (vermeende) daad van directe discriminatie, m.n. het niet aanwerven van hun zoon om reden van zijn (aangeboren) congenitale syndactylie.

In deze specifieke omstandigheden (niet vertrouwelijke sfeer, puur zakelijke inhoud, geen relatie/ intieme band tussen gesprekspartners, enz.), en mede gelet op het on-derwerp van het onderhoud (m.n. een daad van vermeende directe discriminatie), mocht mevrouw KV op dat moment geen redelijke privacyverwachtingen hebben, nu zij wist, minstens diende te weten, dat de ouders zich, samen met hun zoon, slachtoffer voelden van een (vermeende) daad van discriminatie en dat ze (de inhoud van) het gesprek, op alle mogelijke manieren, als bewijs zouden aanwenden in het belang van (de rechten van) hun zoon, a fortiori nu de bron van hun ongenoegen een (vermeende) schending van een grondrecht (verbod op discriminatie) betrof. Derhalve wist, minstens diende mevrouw KV te weten, dat de inhoud van het gesprek aanleiding kon geven tot een juridische procedure (wegens discriminatie), met de nodige openbaarheid en publiciteit tot gevolg. Ondanks de vaststelling dat mevrouw KV geen redelijke privacyverwachtingen kon hebben, sprak zij vrijuit en openlijk t.a.v. “vreemden”, zijnde de ouders van een vroegere werknemer, zonder dat bewezen voorkomt dat zij daartoe (op ongeoorloofde wijze) werd gedwongen.

In deze omstandigheden is de beweerde schending van artikel 8 EVRM in hoofde van KV zonder grondslag en is het gebruik van de digitale opname van 6 september 2010 in huidige procedure geoorloofd en rechtsgeldig. Hetzelfde geldt voor wat het gebruik van de digitale opname door het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding betreft, temeer de opname rechtmatig in zijn bezit is gekomen (via de heer B) en het Centrum dienvolgens uiting heeft gegeven aan zijn wettelijke opdracht om in rechte op te komen voor de belangen van (vermeende) slachtoffers van discriminatie.

De rechtsbescherming waarnaar mevrouw KV in haar synthesebesluiten verwijst (Salduz-wet, recht op bijstand advocaat, zwijgrecht, recht zich niet te incrimineren, enz.) is niet van toepassing op een dialoog tussen particulieren.

Ook het recht van verdediging werd niet geschonden. Door tussenkomst van haar raadsman verklaart mevrouw KV “dat de schriftelijke weergave [van] wat digitaal is vastgesteld, correct is” (proces-verbaal van de zitting). Van manipulatie van de digitale opname is er geen sprake meer. Betrokkene heeft zich tevens tegensprekelijk en omstandig kunnen verdedigen m.b.t. de aangevoerde bewijsstukken, zoals blijkt uit haar syntheseconclusie. Het komt finaal de rechter toe op onaantastbare wijze te oordelen over de bewijswaarde van de overtuigingsstukken (m.i.v. de geluidsopname). In die zin werden de rechten van verdediging van mevrouw KV (steeds) gerespecteerd.

Uit al het voorgaande volgt dat (het gebruik van) de digitale geluidsopname (stuk 19, bundel CGKR) in casu geoorloofd is en in huidige procedure rechtmatig mag worden aangewend.

4.3.2.1.5
De heer DB voert feiten aan die het bestaan van een directe discrimi-natie op grond van een fysieke of genetische eigenschap en/of (vermeende) handicap doen vermoeden :

– het medisch attest van dr. Joni Fremout van 18 oktober 2010, waarin geat-testeerd wordt dat “DB gekend is met congenitale syndactylie” (stuk 2, bundel CGKR);

– de verklaring van de heer EJ waaruit blijkt dat de heer DB op 1 september 2010 een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur werd aangeboden (stuk 12, bundel CGKR);

– de verklaring van mevrouw KV waarin zij bevestigt dat de heer DB, op haar verzoek, naar Optimal Parking Control belde met het oog op het beëindigen van de arbeidsovereenkomst.

“Moeder : Allé, ge hebt toch gezegd aan D dat hij zijn werk moest opgeven hé. Hij zat bij OPC hé, de parkeerwacht.

Bazin : ja
(…)
Papa : Maar je stond bij hem toen hij getelefoneerd heeft naar zijn werk om zijn werk op te geven. Je stond bij hem.

Bazin : ja, maar ik ga je ne keer zeggen…”

(stuk 19, pag. 5-6, bundel CGKR)

– de verklaring van mevrouw KV waarin zij bevestigt dat de heer DB niet werd aangeworven om reden van zijn fysieke of genetische eigenschap en/of (vermeende) handicap.

“Bazin : Kijk, luister hé, het is niet IK die met hem moet werken. Zij zien het niet zitten met hem.
Papa : Wie ? Wie is ‘zij’ ? Het personeel ?
Moeder : Het personeel ?
Bazin : ja, het personeel. Ja, dus hij heeft iets moeten tonen aan de klanten, en ik moet zeggen, de klant achteraf….ja, dat is normaal ja,…
(…)
Moeder : Ja ewel voila, dan ligt het enkel aan zijn handen !
(…)
Bazin : Maar het ligt aan zijn handen.
Moeder : Wees daar eerlijk in hé
Bazin : Maar dat is ook zo.
Moeder : Ah voila
Bazin : Ik kan daarin eerlijk zijn. Het is ook daarom…”

(stuk 19, pag. 6, 8-9, bundel CGKR)

4.3.2.1.6
Wanneer het slachtoffer van een (vermeende) discriminatie feiten aanvoert die het bestaan van een discriminatie doen vermoeden, dient verweerder op grond van artikel 28, §1 antidiscriminatiewet te bewijzen dat er geen discriminatie is.

Mevrouw KV faalt in haar verplichting te bewijzen dat er geen discriminatie is. Het is niet aangetoond dat de heer DB niet geschikt is voor de functie van verkoper in een computerwinkel. Dit wordt bevestigd door het medisch attest van dr. Fremout, waarin hij het “functioneel behoud van adequate grove en fijne motoriek” bij DB attesteert ( ) en door het feit dat DB, tot ieders tevredenheid, vier dagen als uitzendkracht heeft gewerkt in de CGA-winkels (stukken 2 en 19, bundel CGKR). En zelfs indien hij minder geschikt zou zijn, wat niet is aangetoond, bewijst dit op zich niet dat betrokkene niet (direct) werd gediscrimineerd wegens “het probleem van zijn handen”. Verwerende partij verklaart immers zelf dat de heer DB niet werd aangeworven omdat “het personeel het niet ziet zitten om met hem te werken” omwille van de reactie van sommige klanten (stuk 19, pag. 6, bundel CGKR).
Het tegenbewijs van het vermoeden dat de heer DB – om reden van zijn (aangeboren) congenitale syndactylie – door mevrouw KV op directe wijze werd gediscrimineerd (voor een dienstbetrekking in een CGA-winkel), wordt niet geleverd.

4.3.2.1.7
Elk direct onderscheid op grond van een fysieke of genetische eigenschap en/of handicap vormt een directe discriminatie, tenzij dit direct onderscheid objectief wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn (art. 7 wet 10 mei 2007). Een direct onderscheid in arbeidsbetrekkingen op basis van een handicap, kan uitsluitend gerechtvaardigd worden op grond van wezenlijke en bepaalde beroepsvereisten (art. 8 wet 10 mei 2007). Er is evenmin sprake van een directe discriminatie in geval het onderscheid een maatregel van positieve actie inhoudt (art. 10 wet 10 mei 2007) dan wel wordt opgelegd krachtens de wet (art. 11 wet 10 mei 2007).

Het uitsluiten van een persoon met congenitale syndactylie beantwoordt aan geen enkel objectief, noch legitiem doel. De werkgever kan geen direct onderscheid rechtvaardigen op grond van een fysieke of genetische eigenschap en/of handicap om tegemoet te komen aan de wensen van andere werknemers en/of aan de wensen van het cliënteel. Mevrouw KV kon derhalve niet beslissen om de heer DB, om reden van zijn congenitale syndactylie, niet in dienst te nemen omdat het personeel niet met hem wilde werken en/of omdat hij niet in de smaak viel van (sommige) klanten. De afwezigheid van een fysieke of genetische eigenschap en/of handicap (congenitale syndactylie), teneinde tegemoet te komen aan (discriminatoire) voorkeur van het cliënteel of het personeel, vormt evenmin een wezenlijke en bepalende beroepsvereiste voor een dienstbetrekking (als verkoper, enz.) in een computerzaak. (C. Bayart, Discriminatie tegenover differentiatie. Arbeidsverhoudingen na de Discriminatiewet Arbeidsrecht na de Europese Ras- en Kaderrichtlijn, Larcier, 2004, nr. 662-668 en nr. 800). Noch artikel 10, noch artikel 11 van de antidiscriminatiewet zijn in casu van toepassing.

Er werden ook geen redelijke aanpassingen getroffen om een indiensttreding mogelijk te maken.

4.3.2.1.8
Uit al het voorgaande volgt dat mevrouw KV zich, in strijd met artikel 14 van de antidiscriminatiewet van 10 mei 2007, schuldig heeft gemaakt aan een directe discriminatie t.a.v. de heer DB.

4.3.2.2. Wat de hoegrootheid van de schadevergoeding betreft

4.3.2.2.1
Gelet op het bestaan van een directe discriminatie in het kader van de arbeidsbe-trekkingen, is de heer DB ex artikel 20, §2 antidiscriminatiewet gerechtigd op een in artikel 18, §2, 2° van dezelfde wet bedoelde forfaitaire schadevergoeding.

Artikel 18, §2, 2° van de antidiscriminatiewet bepaalt :

“§2 De in §1 bedoelde forfaitaire schadevergoeding wordt als volgt bepaald :
1° (…)
2° indien het slachtoffer morele en materiële schadevergoeding vordert wegens discriminatie in het kader van de arbeidsbetrekkingen (…), is de forfaitaire schade-vergoeding voor materiële en morele schade gelijk aan de bruto beloning van zes maanden, tenzij de werkgever aantoont dat de betwiste ongunstige of nadelige be-handeling ook op niet-discriminerende gronden getroffen zou zijn; in dat laatste geval wordt de forfaitaire schadevergoeding voor materiële en morele schade beperkt tot drie maanden bruto beloning; wanneer de materiële schade die voortvloeit uit een discriminatie in het kader van de arbeidsbetrekkingen (…) echter hersteld kan worden via de toepassing van de nietigheidssanctie voorzien in artikel 15, wordt de forfaitaire schadevergoeding bepaald volgende de bepalingen van punt 1°.”.

4.3.2.2.2
Mevrouw KV faalt te bewijzen dat de heer DB ook op niet-discriminerende gronden [d.w.z. om redenen die losstaan van zijn fysieke of genetische eigenschap en/of (vermeende) handicap] niet zou zijn aangeworven.

Dat hij niet zou zijn aangeworven omdat hij “onwettig afwezig” bleef, is niet ernstig. Het wordt evenmin aannemelijk gemaakt (minstens nu geen arbeidsovereenkomst voorligt op datum van 3 september 2010).

Het niet aanwerven van de heer DB is een volledig voltrokken daad, die niet kan hersteld worden ex artikel 15 antidiscriminatiewet.

De heer DB, die voorhoudt schade te hebben geleden, is bijgevolg gerechtigd op een forfaitaire schadevergoeding gelijk aan de bruto beloning van zes maanden, zijnde 8.885,16 euro (1.480,86 € x 6) ( ) (stukken 8-10, bundel DB).

4.3.2.2.3
Deze schadevergoeding t.b.v. 8.885,16 euro omvat alle tijdens de arbeidsbetrekking geleden (materiële en morele) schade tengevolge de gewraakte daad (of de uitwer-king ervan) op forfaitaire wijze.

De voorzitter van de arbeidsrechtbank is ex artikel 587bis Ger.W en artikel 20 anti-discriminatiewet niet bevoegd te oordelen over andere vergoedingen.

4.3 Wat de vordering tot het opleggen van een dwangsom betreft

De vordering tot het opleggen van een dwangsom wordt afgewezen. De gewraakte discriminatie is volledig voltrokken en definitief beëindigd. Als drukkingsmiddel, om de werkgever aan te sporen het discriminerend gedrag te beëindigen, heeft de vordering haar nut verloren.

4.4 Wat de vordering tot publicatie betreft

De vordering ex artikel 20, §3 van de antidiscriminatiewet tot publicatie van het vonnis in bepaalde kranten, wordt afgewezen. De gewraakte discriminatie is volledig voltrokken en definitief beëindigd. Als drukkingmiddel, om de werkgever aan te sporen het discriminerend gedrag te beëindigen, heeft de vordering niet langer nut.

4.5 Wat de vordering in vrijwaring en de vordering tot schadevergoeding van de bvba Lab9 Stores betreft

4.5.1
Bij besluiten van 7 januari 2013 werd door de bvba Lab9 Stores een (rechtstreekse) vordering in vrijwaring ingesteld tegen mevrouw KV.

Bij exploot van dagvaarding, betekend op 15 maart 2013, heeft de bvba Lab9 Stores tevens een vordering tot gedwongen tussenkomst en vrijwaring ingesteld tegen de heer GD.

Supra (4.2.2 en 4.3.1.3) werd uiteengezet dat de vorderingen tegen de bvba Lab 9 Stores niet toelaatbaar zijn.

In die zin zijn de vorderingen in vrijwaring tegen de heer GD en mevrouw KV zonder voorwerp en derhalve ongegrond.

4.5.2
Dientengevolge is ook de vordering tot schadevergoeding t.b.v. 1 euro tegen verwerende partijen in vrijwaring zonder grondslag.

4.6 Wat de vordering in vrijwaring van mevrouw KV betreft

Bij besluiten van 21 maart 2013 werd door mevrouw KV (en de comm.v. Sud Holding) een vordering in vrijwaring ingesteld tegen de bvba Lab9 Stores.

Deze vordering is niet gemotiveerd, zodat ze zonder grondslag is.

4.7 Wat het verzoek tot het stellen van een prejudiciële vraag betreft

Er dient opgemerkt te worden dat het antwoord op de prejudiciële vraag, zoals geformuleerd in de synthesebesluiten van mevrouw KV, niet onontbeerlijk is om uitspraak te doen, zodat de voorzitter van de rechtbank er ex artikel 26, §2, 2°, tweede lid, van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Arbitragehof niet toe gehouden is deze prejudiciële vraag te stellen.

4.8 Wat de gerechtskosten betreft

4.8.1
De wet van 21 april 2007 betreffende de verhaalbaarheid van de erelonen en de kosten verbonden aan de bijstand van een advocaat, evenals haar uitvoeringsbesluit van 26 oktober 2007, zijn in werking getreden op 1 januari 2008.

De dagvaarding blijft een gewone wijze van rechtsingang, al kan ze door een ver-zoekschrift worden vervangen. De hogere gerechtskosten bij dagvaarding dienen gedragen te worden door de in het ongelijk gestelde partij ex artikel 1017 Ger. W. (Cass., 30 april 1990, Arr. Cass., 1989-90, 1127).

Er wordt slechts één rechtsplegingsvergoeding toegekend per aanleg en per “ge-rechtelijke band”. Deze wordt berekend op basis van de hoofdvordering (Cass., 10 januari 2011, www.juridat.be).
Mevrouw KV en de comm. v. Sud Holding zijn slechts gerechtigd op één rechtsplegingsvergoeding, d.i. een vergoeding wegens het verrichten van materiële akten door een raadsman, vermits hun belangen in dezelfde akten worden behartigd door één en dezelfde raadsman.

4.8.2
In de rechtsverhouding tussen het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding en mevrouw KV worden beide partijen onderscheidenlijk in het ongelijk gesteld, zodat het aangewezen voorkomt de kosten om te slaan ex artikel 1017, vierde lid, Ger.W., in die zin dat beide partijen gehouden zijn tot de helft (50%) van de kosten van het geding.

De rechtsplegingsvergoeding wordt, in deze rechtsverhouding, ex artikel 2 en 3 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 begroot op 1.320 euro, nu geen overtuigende elementen worden aangevoerd om af te wijken van het basisbedrag.

In de rechtsverhouding tussen het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrij-ding en de bvba Lab9 Stores, dient het Centrum, als in het ongelijk gestelde partij, ex artikel 1017, 1ste lid, Ger.W. veroordeeld te worden tot de gerechtskosten.

De bvba Lab9 Stores herleidt haar rechtsplegingsvergoeding vrijwillig tot 40,11 euro.

4.8.3
In de rechtsverhouding tussen de heer DB en mevrouw KV worden beide partijen onderscheidenlijk in het ongelijk gesteld, zodat het aangewezen voorkomt de kosten om te slaan ex artikel 1017, vierde lid, Ger.W., in die zin dat de heer DB gehouden is tot één derde (1/3) en mevrouw KV tot twee derden (2/3) van de kosten van het geding.

De rechtsplegingsvergoeding wordt, in deze rechtsverhouding, ex artikel 2 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 begroot op 990 euro, nu geen overtuigende elementen worden aangevoerd om af te wijken van het basisbedrag.

In de rechtsverhouding tussen de heer DB en de bvba Lab9 Stores, dient de heer DB, als in het ongelijk gestelde partij, ex artikel 1017, 1ste lid, Ger.W. veroordeeld te worden tot de gerechtskosten.

De bvba Lab9 Stores herleidt haar rechtsplegingsvergoeding vrijwillig tot 40,11 euro.

4.8.4
In de rechtsverhouding tussen de bvba Lab9 Stores en mevrouw KV worden beide partijen onderscheidenlijk in het ongelijk gesteld, zodat het aangewezen voorkomt de kosten om te slaan ex artikel 1017, vierde lid, Ger.W., in die zin dat beide partijen gehouden zijn tot de helft (50%) van de kosten van het geding.

De rechtsplegingsvergoeding wordt, in deze rechtsverhouding, ex artikel 2 en 3 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 begroot op 1.320 euro, nu geen overtuigende elementen worden aangevoerd om af te wijken van het basisbedrag.

4.8.5
In de rechtsverhouding tussen de bvba Lab9 Stores en de heer GD dient de bvba Lab9 Stores, als in het ongelijk gestelde partij, ex artikel 1017, 1ste lid, Ger.W. veroordeeld te worden tot de gerechtskosten.

De rechtsplegingsvergoeding wordt ex artikel 2 en 3 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 begroot op 1.320 euro, nu geen overtuigende elementen worden aan-gevoerd om af te wijken van het basisbedrag.

OM DEZE REDENEN,

Wij, Bernard DEGRAEVE, rechter in de arbeidsrechtbank te Brugge, dienstdoend voorzitter bij toepassing van artikel 319 van het Gerechtelijk Wetboek, zetelend in kort geding, bijgestaan door Stefan TAVERNIER, griffier.

Wijzende op tegenspraak en na beraadslaging.

Voegen de zaken gekend onder A.R. nr. 12/2552/A en A.R. nr. 12/2596/A samen.

Verklaren de vordering van het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding op grond van artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet van 10 mei 2007 ten aanzien van alle verwerende partijen onontvankelijk.

Verklaren de vordering van het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding tot het opleggen van een dwangsom ontvankelijk, doch ongegrond.

Verklaren de vordering van het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding op grond van artikel 20, §3 van de antidiscriminatiewet van 10 mei 2007 ontvankelijk, doch ongegrond.

Verklaren de vordering van de heer DB op grond van artikel 20, §1 van de antidiscriminatiewet van 10 mei 2007 ten aanzien van alle verwerende partijen onontvankelijk.

Verklaren de vordering van de heer DB op grond van artikel 20, §2 van de antidiscriminatiewet van 10 mei 2007 t.a.v. mevrouw KV ontvankelijk en onontvankelijk t.a.v. alle overige verwerende partijen.

Verklaren de vordering van de heer DB ex artikel 20, §2 van de anti-discriminatiewet van 10 mei 2007 uitsluitend t.a.v. mevrouw KV ge-grond.

Veroordelen mevrouw KV om aan de heer DB te be-talen een forfaitaire schadevergoeding van ACHTDUIZEND ACHTHONDERD VIJFENTACHTIG EURO EN ZESTIEN CENT (8.885,16 euro).

Verklaren de vordering van de heer DB tot het opleggen van een dwangsom ontvankelijk, doch ongegrond.

Verklaren de vordering van de heer DB op grond van artikel 20, §3 van de antidiscriminatiewet van 10 mei 2007 ontvankelijk, doch ongegrond.

Verklaren de vordering in vrijwaring en de vordering tot schadevergoeding uitgaande van de bvba Lab9 Stores tegen de heer GD en mevrouw KV ontvankelijk, doch ongegrond.

Verklaren de vordering in vrijwaring uitgaande van mevrouw KV en de comm. v. Sud Holding tegen de bvba Lab9 Stores ontvankelijk, doch ongegrond.

Zegt voor recht dat, in de rechtsverhouding tussen het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding en mevrouw KV, de kosten moeten worden omgeslaan ex artikel 1017, vierde lid, Ger.W., in die zin dat beide partijen gehouden zijn tot de helft (50%) van de kosten van het geding.

Begroten de rechtsplegingsvergoeding in deze rechtsverhouding ex artikel 2 en 3 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 op 1.320 euro.

Veroordelen in de rechtsverhouding tussen het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding en de bvba Lab9 Stores, het Centrum, als in het ongelijk gestelde partij, tot de gerechtskosten ex artikel 1017, 1ste lid, Ger.W.

Begroten de vrijwillig herleide rechtsplegingsvergoeding op 40,11 euro.

Zegt voor recht dat, in de rechtsverhouding tussen de heer DB en mevrouw KV, de kosten moeten worden omgeslaan ex artikel 1017 vierde lid, Ger.W., in die zin dat de heer DB gehouden is tot één derde (1/3) en mevrouw KV tot twee derden (2/3) van de kosten van het geding.

Begroten de rechtsplegingsvergoeding in deze rechtsverhouding ex artikel 2 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 op 990 euro.

Veroordelen, in de rechtsverhouding tussen de heer DB en de bvba Lab9 Stores, de heer DB, als in het ongelijk gestelde partij, tot de gerechtskosten ex artikel 1017, 1ste lid, Ger.W.

Begroten de vrijwillig herleide rechtsplegingsvergoeding op 40,11 euro.

Zegt voor recht dat, in de rechtsverhouding tussen de bvba Lab9 Stores en mevrouw KV, de kosten moeten worden omgeslaan ex artikel 1017, vierde lid, Ger.W., in die zin dat beide partijen gehouden zijn tot de helft (50%) van de kosten van het geding.

Begroten de rechtsplegingsvergoeding in deze rechtsverhouding ex artikel 2 en 3 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 op 1.320 euro.

Veroordelen, in de rechtsverhouding tussen de bvba Lab9 Stores en de heer GD, de bvba Lab9 Stores, als in het ongelijk gestelde partij, ex artikel 1017, 1ste lid, Ger.W. tot de gerechtskosten.

Begroten de dagvaardingskosten zoals in kort geding op 175,57 euro en de rechtsplegingsvergoeding in deze rechtsverhouding ex artikel 2 en 3 van het koninklijk besluit van 26 oktober 2007 op 1.320 euro.

Wijzen al het overige af.

Verklaren de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, niettegenstaande enig rechtsmiddel en zonder borgtocht.

Aldus uitgesproken op dinsdag TIEN DECEMBER TWEEDUIZEND EN DERTIEN in buitengewone openbare terechtzitting door de dienstdoend voorzitter van de arbeidsrechtbank te Brugge, bijgestaan door de griffier.
Ondertekend door:

Bernard DEGRAEVE, dienstdoend voorzitter van de arbeidsrechtbank;
Stefan TAVERNIER, griffier.

De griffier, De dienstdoend voorzitter,

S. TAVERNIER B. DEGRAEVE

ARBEIDSRECHTBANK BRUGGE 12/2552/A
Wat vond je van deze pagina? Geef ons een rating!
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

It is main inner container footer text